Η ελληνική γλώσσα αντιμετωπίζει προκλήσεις συρρίκνωσης, αλλοίωσης και απλοποίησης. Μετά την εφαρμογή του μονοτονικού άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για τα ελληνικά. Η επίδρασης των ΜΜΕ που προωθούν την εικόνα και την ταχύτητα, τα ξένα πρότυπα που λανσάρονται ως εκσυγχρονισμός, ο τεχνοκρατικός χαρακτήρα της σύγχρονης εκπαίδευσης που περιορίζει τη διδασκαλία της γλώσσας, η έλλειψη γλωσσικών ερεθισμάτων στην οικογένεια, οδηγούν σε φτωχότερη εκφραστικότητα και χρήση λιγότερου πλούσιου λεξιλογίου.
Ειδικά οι νέοι συχνό χρησιμοποιούν ένα συνονθύλευμα ελληνικών και στοιχείων από ξένες γλώσσες στο λεξιλόγιο τους ή ακόμα και πολλές φορές γίνεται η ολική αντικατάσταση των ελληνικών λέξεων από ξένες. Η επικοινωνία τους περιορίζεται σε λιγοστές λέξεις, που φροντίζουν να διανθίσουν με αρκετή βωμολοχία και αργκό. Προτιμούν να βλέπουν βιντεάκια στο Ίντερνετ από την ανάγνωση ενός βιβλίου. Δυσκολεύονται στην έκφραση, στη διατύπωση των σκέψεων και των συναισθημάτων τους, δεν μπορούν να συγκεντρωθούν για πολύ ώρα και κουράζονται όταν τους ζητείται να αναπτύσσουν την κριτική τους δυνατότητα
Η φράση «Η Ελληνική γλώσσα είναι ένας πυρηνικός αλγόριθμος» δεν είναι απλώς ρητορική υπερβολή· είναι ένα φιλοσοφικό αξίωμα μεταμφιεσμένο σε ποιητική διατύπωση. Στο βάθος της, υποδηλώνει ότι η γλώσσα των Ελλήνων δεν είναι απλώς ένα επικοινωνιακό σύστημα, αλλά ένας μηχανισμός νοημοσύνης, ένα λογισμικό της συνείδησης που κωδικοποιεί την κοσμική τάξη μέσα από λέξεις, ρίζες και αριθμητικές αρμονίες.
